(Eri)
Το κεφάλι της έγειρε πάνω στο πληκτρολόγιο του λάπτοπ. Οι κουρτίνες του δωματίου άρχισαν να κουνιούνται από μία αέρινη δίνη. Άνοιξε τα μάτια της και σάστισε μπροστά στη θέα που αντίκρισε. Στα δεξιά της ένα φωτισμένο λιμάνι και στ’ αριστερά το φεγγάρι γαλήνιο και φωτεινό, μεγεθυμένο, λες και θα άγγιζε το ατάραχο νερό της θάλασσας.... Continue Reading →
Στο μπαλκόνι του έκτου. — Πότε θα κόψεις αυτήν τη συνήθεια; — Ε; Το τσιγάρο λες; — Ναι, αυτόν τον διάολο λέω... — Η παρέα μου... — Και δεν φτάνει που καπνίζεις. Παίζει να είσαι ο μόνος που ξέρω που κάνει βιομηχανικό τσιγάρο, μαλάκα! — Σου έχω πει; Αν όχι, άκου... Γουστάρω αυτούς που κάνουν... Continue Reading →
Με βλέπεις να κάθομαι στην καρέκλα της κουζίνας. Έξω Αύγουστος. Μου ζητάς να πάμε για καφέ. Σε μια πλατεία που ασφυκτιά από εκείνους που μετρούν Κυριακές και Αυγούστους για τη δυστυχία. Θα ερχόσουν μαζί μου, αλήθεια, σε μια γέφυρα στον Βόσπορο να βλέπουμε τα πλεούμενα χωρίς να μιλάμε; Μου ζητάς να πάμε για καφέ. Εγώ,... Continue Reading →
Διαμέρισμα στην οδό Κέας·στο παράθυρο του δεύτερουγυναικεία φιγούρατραβάει ελαφρώς την κουρτίνα της λαϊκήςπαρατηρεί την κίνηση. Κάπου θέλει να βρεθείακόμα δεν ξέρειστην τηλεόραση παίζει ΕΡΤ:«ταξίδι γαστρονομίας στη Γαλλία». Άφησε τους ανθρώπους να τη φάνε. Τρεις φορές επισκέφτηκε το Παρίσιχωρίς ν’ ανέβει στον Πύργο. Είκοσι χρόνια πριντην κέρδιζε η ποπ κουλτούρα·ο ελληνικός στο μπρίκι ξεχειλίζει. Δεκαπέντε χρόνια... Continue Reading →
Σαββατιάτικος φρέντο, ο ήλιος καίει το τζάμι κι εγώ θέλω να γράψω για εκείνα τα τραγούδια που αφηγούνται ιστορίες — συνήθως με τραγική κατάληξη. 2024. Στη συνάντηση του εργαστηρίου της κινηματογραφικής γραφής στο μεταπτυχιακό, ο καθηγητής αφιερώνει τμήμα του μαθήματος στο “Ode to Billie Joe” από Bobbie Gentry, κι εμείς διακτινιζόμαστε στο 1967. Η αυτοκτονία... Continue Reading →
Μας αναλογεί μια κρύα μαρμάρινη πλάκα απ' όπου θα μας πετάξουν έξωτρία χρόνια μετά δίχως να χρωστάμεούτε νοίκι. Κ. Δ.
Katerina Dimopoulou 